Z pewnością mało jest ludzi w Polsce (a przynajmniej mam taką nadzieję), którzy nie czytali książek Joanny Chmielewskiej. Można by się spodziewać, że przy tak bogatym dorobku pisarskim pani Joanna nie zaskoczy Czytelnika w kolejnym kryminale. Nic bardziej  mylącego! "Porwanie" skrzy się humorem, a akcja powieści nie zwalnia nawet na chwilę. Królowa polskiego kryminału w mistrzowski sposób pokazała, że przestępstwo niemal doskonałe da się popełnić i to nie jeden raz! Nie zabrakło też klasycznego już chwytu literackiego w postaci tzw. głupiego przypadku, dzięki któremu odpowiednie osoby wpadają na trop rzezimieszków. W przepiękny sposób autorka przemyciła krytykę polskiego systemu prawnego i ukazała, przekrojowo i wybiórczo, przedstawicieli społeczeństwa kapitalistycznego. Jej poglądy są jednak zamieszczone w książce w tak delikatny sposób, że ktoś mało spostrzegawczy "przejdzie" obok nich bez zwracania na nie uwagi. Mnie zaś wydaje się, że pani Joanna znalazła sposób, by dzielić się swymi przemyśleniami z szerszym kręgiem ludzi niż tylko znajomi. "Porwanie" to znakomita lektura, ale nie na długie jesienne wieczory, ponieważ zdecydowanie wciąga tak bardzo, że nie można się oderwać od czytania.

Jedyne, co mnie trochę zaskoczyło "in minus" to "mięsko", którym w "Porwaniu" pani Joanna dość często szafuje, co nie zdarzało się jej w poprzednich powieściach...