Lubię książki Mankella. I Wallandera też. Nie jest z tych superprzystojnych bystrzaków, nawet nie jest dobrym człowiekiem, ale mimo wszystko jakoś tak mnie ciągnie.
Po przeczytaniu kilku książek stworzyłam swój obraz Wallandera. Potem sprawdziłam, jak wygląda sam Mankell. I co się okazało? Że wygląda niemal tak,jak moje wyobrażenie komisarza.

Sam Kurt Wallander jest postacią nieszablonową. Kurt w trakcie całej serii przechodzi kryzys wieku średniego, ma spore kłopoty ze zdrowiem, a po zabiciu człowieka popada w depresję. Jego życie uczuciowe pozostawia sporo do życzenia: trudne relacje z ojcem czy córką.

Sam cykl jest czymś więcej niż tylko sprawnie napisanym kryminałem. Bardzo ważne jest tło wydarzeń, obraz szwedzkiego społeczeństwa czy problem rasizmu. Naprawdę warto sięgnąć najlepiej czytać w kolejności chronologicznej.

Jeśli po kolei, to od którego tytułu zacząć?

Nie są karane

A swoją drogą, to świetny mini-serial nakręcili o Wallanderze z Kennethem Branaghem w roli tytułowej.

Jeśli chodzi o ekranizację prozy Mankella to moim zdaniem ciekawsza jest wersja brytyjska. Natomiast jeśli chodzi o szwedzką to warto wiedzieć, że scenariusze dodatkowych części (które nie są oparte o książki) były również napisane przez Mankella.

Nie wiecie kiedy ukaże się w Polsce kolejna część cyklu???

Właśnie czytam ostatnią z serii książek o komisarzu Kurcie Wallanderze i ubolewam nad faktem, że więcej nie ma
Kurt Wallander to buntownik (nie zawsze podporządkowuje się swojemu przełożonemu - mnie też to z trudem przychodzi - i ma swój pomysł na przeprowadzenie śledztwa, udowodnienia winy domniemanemu przestępcy), indywidualista (chodzi własnymi drogami i w przypadku tarapatów spada na cztery łapy), perfekcjonista (nie porzuci jakiejś sprawy, dopóki nie doprowadzi jej do końca), sam - ale nie samotny, zdecydowanie osiąga lepsze wyniki, gdy pracuje na własną rękę (to, że naraża się na niebezpieczeństwo, to drugorzędna sprawa).
Z jednej strony pisarz ukazuje go jako policjanta, którego cechuje wysoka skuteczność w rozwikłaniu zagadek brutalnych morderstw (oczywiście w ujęciu sprawców - i nie tylko - pomagają koledzy z komendy) a z drugiej jako człowieka, który nie jest wolny od popełniania błędów, ma całe mnóstwo wad a nawet nałóg.  Dzięki takiemu zabiegowi bohater staje się bliższy czytelnikowi, chętnie utożsamia się z nim, głębiej przeżywa akcję, która - tak czy owak - wciąga coraz bardziej...

Wallander jest inny od kryształowych detektywów. To główna zaleta. Poza tym Szwecja pokazana jest w specyficzny sposób.
Może spróbuj z czymś innym. "Człowiek, który się uśmiechał" jest niezły.