Myślę, że w przypadku Joanny Chmielewskiej to nie tylko kryminały, właściwie należałoby je traktować z przymrużeniem oka.    Mimo że zazwyczaj jest jakaś zbrodnia, nawet morderstwo, to nie jest najważniejsze. Podoba mi się sposób, w jaki Joanna Chmielewska opisuje historię, często absurdalny język, także niedorzeczne podejście do pewnych spraw i oczywiście humor. 
I z pewnością na Chmielewską można liczyć, jeśli chodzi o poprawienie samopoczucia.

Owszem czytałam kilka książek Chmielewskiej, ze względu na to, że poleciła mi ją koleżanka, która również dużo czyta, ale powieści tej pisarki zupełnie do mnie nie przemawiają. Dość tego, że są nudne, to jeszcze czyta je się uważając, żeby przy tym nie usnąć.     

Czasem tak bywa. Mnie natomiast jej powieści bawią od lat - nie chodzi o treść, chociaż w niektórych przypadkach bywa absurdalna, ale o język, jakim się posługuje, w jakim pisze, o dość nietypowe podejście do rzeczywistości.

"Porwanie" Chmielewskiej jest jedyne w swoim rodzaju, no bo kto spokojnie wita facetów z kominiarkami na głowie i z bronią w ręku, gdy nagle wpadają w czasie brydża? No i te negocjacje z porywaczami, szczególnie ten fragment dotyczący melona, bakłażana i jajka - prawdziwa perełka!  Nie wiedzieli, na co się porywają, biorąc się za Chmielewską ani co to oznacza dla innych... A i jeszcze tajemnica oderwanego ucha.
Jak zwykle powieść Chmielewskiej poprawiła mi humor, jest niezawodna pod tym względem. 

Właśnie przeczytałam zamieszczoną na forum recenzję "Porwania", z którą się zupełnie nie zgadzam. Ponieważ jestem tutaj nowa nie orientuję się czy mogę zamieścić własną recenzję osobno czy jako odpowiedź na pierwszą. Dlatego pozwolę sobie na kilka słów w tym wątku.
Recenzja "Porwania" jest niemal bałwochwalcza. (Przepraszam autorkę, ale tak ją odebrałam). Ostatnia powieść Joanny Chmielewskiej jest owszem oparta na świetnym pomyśle, nie został on jednak do końca wykorzystany. Po brawurowym początku - scena ustalania tożsamości "porwanej" - zmienia się tempo akcji i sposób narracji. Pierwsza część książki przypomina jeszcze dawną Chmielewską, potem autorka już tylko przytacza kolejne opowieści o porwaniach i niejako "podpina" je, aby udokumentować swoją tezę. Z tekstu wyskakują czasem perełki słowotwórstwa, z których autorka jest znana.
Książkę, po pierwszym pozytywnym zaskoczeniu czyta się niejako z rozpędu, acz z narastającym znużeniem. Brakuje w niej klimatu, tak dobrze znanego wielbicielom Chmielewskiej. Przecież Pani Joanna słynie z wykorzystywania w książkach znajomych osób, nie wyłączając rodziny. Jednak grono znajomych przedstawione w "Porwaniu" jest słabo zarysowane. Brakuje mi charakterystycznych postaci takich jak Alicja, Anita czy Zosia i Paweł, z którymi się nieomal zaprzyjaźniłam. Wiem, że czas płynie, grono osób otaczających autorkę się zmieniło, lecz postacie przedstawione w powieści są "blade", mylą mi się imiona i profesje, mimo, że niektóre osoby występowały już we wcześniejszych książkach i w "Autobiografii".
Uważam "Porwanie" za najsłabszą z ostatnio wydanych powieści "Joanny Chmielewskiej. Dowodem na to niech będzie fakt, ze nie mam ochoty do niej wracać, chociaż niektóre książki  na mojej półce są już prawie na śmierć zaczytane.
Drugą taką "nieczytatą" książką jest "Lądowanie w Garwolinie". Jak widzę z lektury wcześniejszych postów, książka jest do tego stopnia niedobra, ze zniechęciła timido 2 do sięgnięcia po inne powieści.
Dodam jeszcze, że książki Pani Joanny towarzyszą mi od lat, kupuję je na bieżąco i mam prawie wszystkie pierwsze wydania od lat 70-tych poczynając.
Niestety coraz częściej idąc do księgarni po najnowszą powieść zaczynam się wahać - może jednak tym razem już wybrać innego autora.
Co stwierdzam z wielką przykrością.

Dla mnie "Lądowanie w Garwolinie" i "Jeden kierunek ruchu" to książki wydane na fali komercji. Przeczytałam raz i nigdy już do nich nie wróciłam.
A wracałam do wszystkich pozostałych, nawet do "Książki poniekąd kucharskiej"

Gdy byłam młodsza uwielbiałam serię o Janeczce i Pawełku oraz o Teresce i Okrętce. Najbardziej podobał mi się z nich "Nawiedzony dom", który czytany był już tyle razy, że mój egzemplarz praktycznie każdą stronę ma osobno Chętnie przeczytałabym jeszcze inne książki tej autorki, jak będę miała okazję to pożyczę w bibliotece.

"Byczki w pomidorach" przeczytałam. Świeżutko wydane. Znowu to zrobiłam. Złapałam książkę Chmielewskiej w nadziei, że będzie jak dawniej -  Alicja, Anita, Elżbieta, zbrodnia, cudowne cytaty, ale to już nie to. Zainteresowanych uprzedzam, ze rzecz się dzieje pomiędzy "Wszystko czerwone" a "Kocie worki". Zaczęłam czytać bez przygotowania i trochę to trwało zanim się zorientowałam w czasie. Przegadana, bez tego niepowtarzalnego klimatu, ale jednak Pani Joanna. Da się czytać.
 

Witam,

Jeśli chodzi o książki to moimi ulubionymi są książki Zbigniewa Nienackiego, Joanny Chmielewskiej i Grocholi. Jeśli chcecie ogólnie znaleźć ciekawe książki i nabyć je w niskiej cenie to zapraszam na tani-antykwariat.pl. Znalazłam tę stronę całkiem przypadkiem w internecie. Zaryzykowałam i zrobiłam zakupy,byłam zaskoczona profesjonalizmem i szybkim zakończeniem transakcji. Stanowczo polecam.