W niedzielę 9 sierpnia wyłoniono laureatów nagród Hugo. Są to - obok Nebuli - najbardziej prestiżowe wyróżnienie dla twórców literatury fantastycznej i wszystkich jej podgatunków.

Poniżej prezentujemy listę zwycięzców w najważniejszych kategoriach, zaś pełną listę wraz ze wszystkimi nominowanymi znajdziecie  tutaj 

Najlepsza powieść:
    * Neil Gaiman - Księga cmentarna

Najlepsza mikropowieść:
    * Nancy Kress - Więź Erdemanna

Najlepsza nowela:
    * Elizabeth Bear - Shoggoths in Bloom

Najlepsze opowiadanie:
    * Ted Chiang - Exhalation

Nagrodę Johna W. Campbella dla najlepszego nowego twórcy zdobył David Anthony Durham.

Niestety zdecydowana większość wyżej wymienionych utworów nie została przetłumaczona jeszcze na nasz język. Polscy czytelnicy fantastyki będą musieli trochę poczekać zanim sami ocenią tegorocznych zwycięzców nagród Hugo.

Nagroda Hugo nie działa niestety na wydawców fantastyki tak jak Nobel na pozostałych.

A szkoda, wielka szkoda. Dobra fantastyka z zachodu mogłaby do nas docierać szybciej. W dużej części to wina samych wydawnictw, które po prostu boją się inwestować w nowe tytuły i nieznanych u nas autorów. A z drugiej strony, żeby czytelnicy okazali większe zainteresowanie...

Z wymienionych słyszałam tylko o Gaimanie, z resztą się nie spotkałam.

Ja podobnie. A z jego twórczością jeszcze nie miałam się okazji spotkać bliżej, więc może spróbuję? Nagroda jednak musi o czymś świadczyć.

...A potem księgarnie i tak to poleciało. Przez jakiś czas czytałem po kolei książki Gaimana.

I nie było zmęczenia materiału???   

A wracając do nagród Hugo...

Dopiero teraz skojarzyłem sobie fakty. Rok temu w kategorii najlepsza powieść nagrodę otrzymał nieznany u nas M. Chabon za Związek żydowskich policjantów. Niedawno książka miała premierę w Polsce. Jest to dowód na to, że jednak - późno to późno - ale docierają do nas nowości z zachodu.

Oby więcej, oby częściej....

A co do Gaimana - nie, nie było zmęczenia materiału. Książki Gaimana są bardzo przystępne w czytaniu i jakoś nie nudzą się. Zresztą Gaiman jest różnorodnym pisarzem. Potrafi napisać powieść poważną, jak Amerykańscy bogowie, baśń dla dorosłych w stylu Gwiezdnego pyłu, albo też taką powieść jak Nigdziebądź, gdzie elementy rzeczywistości i świata fantasy przeplatają się ze sobą dość mocno.

Ja by polemizował z tą różnorodnością, a jeśli już, to nazwałbym ją inaczej... ale o tym nie w tym wątku...

Część rzeczywiście dociera, ale jak tak się poniewieram po forach książkowych to raczej nie słychać, żeby powieści te (poza już naprawdę znanymi w Polsce autorami) były jakoś bardziej znane. Lois MacMaster Bujold, Vernor Vinge, choćby ta dwójka wielokrotnych laureatów Hugo, nie doświadczyłem wielu dyskusji o ich książkach. A takich nazwisk można rzucić więcej.

Racja! I to, czyli nieduże zainteresowanie polskich czytelników, przede wszystki odstrasza wydawnictwa, o czym pisałem wyżej.

Poczytaj sobie polską fantastykę - w większości opowieści są jakieś ponure, rzeczywistość twarda, brutalna, cała, bądź jej elementy.

Tu się zgodzę. Nasza rodzima fantastyka jest tak specyficznie ponura. Ale mnie to odpowiada - nawet pociąga Chociaż nie brakuje malowniczych inaczej postaci - jest przecież Wędrowycz

Może pociąga na krótszą metę, ale jak czytasz kolejne książki i w każdej jest brud, ponurość, twarda rzeczywistość, czasem wulgarny język, by być bardziej nowoczesnym - wtedy tęskni się do bardziej malowniczej fantastyki, w której górę u autorów bierze jednak ta jasna strona fantazji. Nie spostrzegłem, żeby Gaiman zbytnio brutalizował swoje książki a czyta się świetnie.

Oczywiście, fantastyka jako smoki z kolorową łuską, piękne elfy o nienaturalnych rysach, wróżki, oswojone bazyliszki i wiwerny - jak najbardziej Trudno mi porównać te dwa "rodzaje" fantasy, ale skłaniam się jednak ku tej ponurości - może przez moje pesymistyczne podejście? Może po prostu lubię czytać o triumfach zła i różnorakich podłościach?

Trochę przerysowujesz moją wypowiedź Chimajro. Wcale nie miałem na myśli złotołuskich smoków, pięknych elfów i wróżek. Chodziło mi bardziej o sposób pisania, o posługiwanie się językiem literackim.

Chociaż takie przerysowane fantasy też bywa przyjemne